Hoewel ik niet geheel ontspannen mijn tijd uitzat, keek ik naar iemand die dezelfde tijd totaal anders beleefde. Toen hij binnenkwam had hij al gauw een goed plekje gevonden en zette hij zijn tas neer. Met zijn rug ging hij zitten tegen de leuning van de stoel. Zo zat hij met zijn gezicht in de schaduw maar met zijn benen lekker in de zonnestralen.

Logerend bij mijn moeder loop ik regelmatig een rondje in de wijk. Vaak doe ik dat op een tijdstip of moment waarop ik denk dat er niet veel buurtgenoten thuis zijn.

Zoals afgesproken gingen mijn moeder en ik een heel stuk op pad op de fiets om een prijs te verzilveren die we hadden gewonnen. Die wíj hadden gewonnen maar aan slechts één persoon toegewezen kon worden. En deze prijs was zeer geschikt voor mijn moeder.

Omdat ik vakantie had vond ik dat het tijd was. Eerder dan écht nodig maar nu zou ik er ‘toe in staat’ zijn, dacht ik. Toch zag ik er enorm tegenop. Er kon – in mijn ogen – van alles misgaan of niet goed zijn en ik had de eerste dagen ook elke keer weer een smoes om het niet te doen.

Elke keer als ik weet dat mijn vaste collega’s er niet zijn, word ik ietwat zenuwachtig. Dan komt er dus een invalkracht. Ken ik diegene al, dan is er geen probleem. Buiten dat ik dan in mijn eentje ‘de kar moet trekken’ op de groep, is het fijn dat er een bekende komt.

Hoe gek anderen het misschien ook vinden, elk jaar verheug ik me weer op die dag. Elke keer twijfel ik weer om die dag dan ook op pad te gaan maar ik durf het nooit. In ieder geval niet alleen.

In het laatste half uur van mijn werkdag probeerde ik nog snel een ruimte rond te gaan met de stofzuiger. Ik schoof het één en ander aan de kant en liet de stofzuiger zijn werk doen.

Als ik bij mijn moeder in huis verblijf, komt het regelmatig voor. Dan bevind ik me in een ruimte vol prikkels en geluiden.Harde geluiden, zachte geluiden, irritante en erg doordringende geluiden. Gepiep, geklets, gekibbel, gekauw, gesmak, muziek….

Het was alsof ik tot de orde werd geroepen. Dat ik ergens verantwoording voor af moest leggen. Alsof ik een leerling was op een middelbare school die in afwachting was van een mogelijke berg strafwerk of moest nablijven en moest uitleggen waarom ik me zo ongewenst had gedragen.

Vaak had ik er geen behoefte aan. Als ik bij mijn moeder was zag ik hoe anderen ermee omgingen en vond ik het prima om zo nodig gebruik te maken van iets wat het verving. Dan was ik er daarna ook weer vanaf. Want vies vond ik het altijd wel een beetje.

Voor mijn gevoel heb ik er heel veel in mijn leven. Het kan ook zijn dat ze er niet altijd zijn maar dat ik ze, door omstandigheden of de keuzes die ik maak, steeds weer ergens tegenkom.

Hoe meer en vaker ik me erin verdiepte, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat er iets niet goed zat. En dat er iets moest gebeuren. Het was niet zo dat er niks meer mee te beginnen was, maar het zag er ook niet uit alsof het ooit nog een groot succes zou kunnen worden. Er zat van alles in maar er was ook al veel uit elkaar gevallen.  

In één ogenblik was ik de weg kwijt. Achteraf weet ik niet meer waar ik precies heen was geweest of wat ik ook alweer had gedaan want die paar seconden deden me de rest van de middag vergeten.

Het voelde alsof ik elk moment kon gaan huilen. Alsof ik me in moest houden omdat ik wist dat het niet zo werd bedoeld. Alsof de spanning van het eventuele verheugen voor niets was en of ik me die paar seconden daarna dan dus ook voor niks had verheugd op iets dat niet gebeuren zou.

Wederom logeerde ik bij mijn moeder. Die dag was ik vrij maar nadat ik zelf al een tijd uit mijn bed was, doemde opeens een geluid op. Het klonk steeds harder en steeds vaker. Het leek een schreeuw om aandacht die langzaamaan heftiger werd. En die ene schreeuw werden er twee en na een tijdje zelfs drie.

Na al die jaren was ik er inmiddels wel gewend. Al jaren wist ik er de weg naartoe te vinden, nadat een ander zonder dat ik het wist totaal was veranderd en ik daar nooit meer heen wilde.

Als ik iets van plan ben, hoop ik er stiekem op. Als ik ergens heen ga, hoop ik er stiekem op. Als ik ergens een afspraak heb, hoop ik er stiekem op. Hoewel ik vaak een deel van wat me te wachten staat in eigen hand heb, ben ik er nooit helemaal zeker van dat er ook is waarop ik hoop.

Ik heb het meer dan 20 jaar dagelijks gedaan, behalve wanneer ik op vakantie of uit logeren was. Ik kende de route op mijn duimpje. Wist het aantal stappen. Ik wist waar ik iets moest vertragen of kon versnellen.

Het lijkt wel of ik er, sinds mijn smetvrees zich steeds meer en meer uitbreidde, steeds banger voor ben geworden. Het is het idee dat ik niet weet of het gaat gebeuren en wie het me ‘aan zal doen’. Ook weet ik nooit hoe het precies zal gaan.

Ik weet niet meer precies wanneer hij in mijn leven kwam. Wel dat hij al heel lang bij mij is. Vaak gaat hij met mij mee op pad. Als ik met de fiets ga, gaat hij áltijd mee.

Alsof er een monster in mijn woning binnen was gedrongen. Eén die ik, ondanks alle maatregelen die ik had getroffen, niet had kunnen tegenhouden.

Als 's ochtends de wekker gaat, begint de spanning al op te lopen. Zo stil mogelijk loop ik richting de badkamer, knip ik zo zacht mogelijk het licht aan en realiseer me dan...

Normaal let ik altijd op. Kijk ik schichtig om me heen en luister ik waar zich mensen bevinden. Soms probeer ik om via een andere route te 'ontsnappen' of juist weer binnen te komen en als dat niet mogelijk is...

Jaren geleden had ik er in mijn baan al aan gewerkt. Ik deed mijn best om het allemaal voor elkaar te krijgen en hoopte dat de anderen blij waren met hoe ik het deed.

Een tijd lang kon ik het nog voor me uitschuiven. Ik had geen tijd om erover na te denken, ik had geen zin om erover na te denken, ik wíst amper waar ik over na moest denken…

Ik heb hem niet gebaard, gebouwd, tot stand laten komen, ontwikkeld of wat dan ook, toch zit er wel veel karakter van mij in. Aan zijn uiterlijk, uitstraling, vrolijkheid, maar ook aan zijn rust en enige soberheid kan je zien dat hij aan mij is toebedeeld.

Ondanks dat ik me niet vaak ergens op durf te verheugen, is het me pasgeleden toch overkomen. Ik kon het niet onderdrukken en moest stiekem lachen als ik eraan dacht.

Altijd als ik bij mijn moeder ben geweest draag ik het met me mee. Ik weet nooit precies wanneer het mij bereikt. Of hoe laat. Wel of het me gaat raken wanneer ik wegga of wanneer mijn moeder vertrekt.

Opeens was het begonnen. Het kwam van alle kanten. Zonder dat ik erop was voorbereid. Het overkwam me en ik kreeg er de zenuwen van. En soms zelfs betraande ogen.

Het worden twee teams. Eigenlijk horen ze bij elkaar maar ze passen niet allemaal in één team. Om en om worden daarom de leden verdeeld.

Al jaren was je bij mij. Maar er was ook al jaren een afstand. Mijn moeder bracht ons samen en samen met haar en andere familieleden beleefden we mooie momenten.

In het dorp waar ik vaak loop, omdat ik er af en toe wat koop, staat ergens bij het plein opzij, een gezellig winkeltje in de winkelrij.

Ik ben niet in mijn eigen woning en opeens lijk ik me te bevinden in de Amazone. De lucht is warm en vochtig en als in een grote waterval stort het water naar beneden.

Zodra ik  hem verlaat, verlang ik meestal alweer naar hem terug. Naar zijn warmte en geborgenheid. Naar het gevoel van veiligheid en alsof ik continue omhelsd word.

Ik zag er tegenop om te gaan. Het was de bedoeling om al eerder te gaan maar dat werd me door iedereen – van familie tot meteorologen - sterk afgeraden. Men zou me ook voor gek verklaren als ik toen wél was gegaan.

Eigenlijk had ik ze wel verwacht, want de laatste jaren komen ze elk jaar. Ze werden ons beloofd, ze werden míj beloofd. En hoewel ik niet per se op ze zat te wachten, verheugde ik me ergens ook wel op hun komst.

Al maanden geleden was het gepland. Al jaren ook bij ons bekend. Elk jaar om dezelfde tijd op dezelfde soort dag. Op dezelfde plek met dezelfde mensen. 

Ik zit op de bank bij mijn moeder en kijk naar de televisie, zoals ik dat zo vaak doe. Vaker dan in mijn eigen woning. Op de plek waar ik eigenlijk altijd televisie kijk als ik bij mijn moeder ben.

Ik heb lang getwijfeld over wat ik moest doen. Moest ik voor je gaan of niet? Was het de moeite waard of zou het dit keer op een LAT–relatie uitdraaien? Zou ik je kunnen geven wat je verdient, die paar weken dat je er zou zijn? Of zou het alleen maar stress opleveren?

Het zou een feestelijke dag worden, dat stond al weken vast. Al weken waren we ons daarom op het werk aan het voorbereiden. Er zouden kleine verschillen zijn met voorgaande jaren maar dat zou het mogelijk juist leuker maken.

Al maanden hing het me boven het hoofd. Stond het gepland maar nog niet vast. Ik kreeg er stress van en deed mijn best er onderuit te komen. Uiteindelijk was de datum bekend en wist ik er wonder boven wonder tóch aan te ontsnappen. Dacht ik….

Nietsvermoedend ging ik de trap op bij mijn moeder. In mijn sprintje richting de overloop keek ik in een rechte lijn de slaapkamer van mijn broertje in. En wat ik daar zag….

Laatst was het weer zover. Een datum, een dag, een avond, waar ik zelf niet bij wil zijn maar wel bij aan de zijlijn wil staan. Waar ik niet aan wil meedoen, maar wel van wil meegenieten.

Ik had er best vertrouwen in. Ik was al redelijk voorbereid en door wat research en een welingelichte bron wist ik al aardig wat me te wachten stond. Én hoe lang het ongeveer zou duren voordat het hele ‘spektakel’ zou beginnen. Af en toe checkte ik het één en ander om eventueel te kunnen ontdekken dat het eerder of later zou starten, maar meestal was dat tevergeefs.

Ze komen pas bij mij thuis terecht na een grondige voorselectie. Daarbij worden ze gekeurd op uiterlijk, leeftijd en eventuele ‘verminking’, shockerend genoeg aangebracht door de mensen waarbij ze opgehaald dienen te worden.

Ze rijdt in een behoorlijk tempo over het fietspad. Niet te hard maar als ze een trein moet halen, haalt ze die waarschijnlijk wel. Maar dan opeens verandert er iets. Iets in haar tempo – eerst zachter en na een paar keer trappen weer zo hard als voorheen -, maar ook in de manier waarop ze fietst.

Er was opeens iets ergs gebeurd. Na mijn hele ochtendroutine, die eindigde toen het al middag was, heb ik bij een ander schade aangericht. Het was totaal niet mijn bedoeling, het gebeurde uit het niets en kwam voort uit een mix van frustratie, irritatie én dwang en smetvrees.

Omringd door het geluid van de fluitende vogels en soms wat verkeer. Met een briesje dat waait door het open raam voor de frisse lucht. Liggend, in alle rust. Op handdoeken. Handen gevouwen op het lichaam, ogen dicht.

Het leek een leuke dag te worden. Ik logeerde in dit weekend weer bij mijn moeder en - al was zij al naar haar werk – er stond voor mij een heerlijk ontbijtje klaar, dat zij nog even gauw voor mij (en mijn broertje) had gemaakt voordat ze wegging.

Ik wist ongeveer het tijdstip van vertrek maar dit was niet tot op de minuut duidelijk. Dus om vóór vertrek nog genoeg tijd te hebben om me voor te bereiden op wat zou komen, stond ik weer als eerste op.

Ik was onderweg op de fiets. Ik reed geen ingewikkelde weg, maar gewoon een weg die ik al zo vaak had gereden. Langs wat winkels, langs wat ‘hoogtepunten’ van de stad waarin ik woon. Ik fietste langs terrassen, keek naar de mensen en natuurlijk weer geregeld in de zon.

Dagen, misschien wel weken lang zat ik eraan te denken. Over hoe het nu zou zijn en hoe het was geweest. Er kwamen herinneringen boven van vroeger. Van toen ik nog een klein meisje was, vol verwachting tot het eindelijk zover was.

Ik word er eigenlijk zenuwachtig van als ik eraan denk. Ik wil dat het nog niet zo ver is, maar ook dat het al bijna zover is.Want ik kán nog wel even door, maar ik heb het ook al nodig.

Ik wilde hem juist beschermen. Hij mocht bij mij juist lekker rondhangen. Het was dan wel alsof hij zich altijd weer in allerlei bochten wrong voor mij, maar dat hoorde bij hem. Dat maakte hem leuk, daarvoor was hij bij mij en hij was er eigenlijk voor gemaakt. Hij leek het ook wel leuk te vinden aan zijn gezicht te zien.

Ik moest de laatste vraag beantwoorden. Geen probleem, had ik gedacht. Hier zou ik al mijn geld op kunnen inzetten. Maar toen ik eenmaal het antwoord in moest toetsen, ging het mis. Ik wist het niet meer. Ik had drie kansen dus toetste ik eerst in wat het eerste in me opkwam.

Sorry dat ik met vieze schoenen het huis van mijn moeder binnenliep. Sorry dat er weleens verdwaalde losse haren op de wastafel bij mijn moeder liggen (ik moet naar de kapper). Sorry dat er, als ik bij mijn moeder logeer, anderen wakker worden van de wekker die voor míj gaat.

Of de bel nou gaat, of dat ik ze aan zie komen, ik houd me schuil. Afgezonderd in een kamer. Met de gordijnen dicht zodat niemand me kan zien, of juist een klein beetje open, zodat het er niet vreemd uitziet als het licht is buiten.

Achteraf was dát laatst misschien het geluid dat ik hoorde in de keuken bij mijn moeder. Die knal, niet heel hard, maar alsof er een ballon kapot ging die al half leeggelopen was. Ik heb nog rondgekeken wat het kon zijn maar kon zo gauw niks vinden wat het geluid had kunnen veroorzaken, dus ging ik er vanuit dat het van buiten kwam. 

Twee keer per jaar vinden gebeurtenissen plaats die mij zowel (kunnen) maken als breken. Ze komen redelijk kort na elkaar en ik ben er vaak maanden voorbereidingstijd aan kwijt.

Regelmatig moet ik er naar binnen. Er zijn meerdere ingangen die je op dezelfde manier kunt bereiken maar waarbij je niet overal op dezelfde plek uitkomt. Wél kan je bij alle ingangen op dezelfde manier naar binnen, maar binnenkomen gaat niet vanzelf.

Soms ben ik bang voor de gesprekjes  aan het begin of eind van de dag. Voor wat ik kan verwachten, omdat ik hoop dat ik niks vergeet te zeggen of te vragen óf omdat mensen dan zo dichtbij staan.

Mijn moeder en ik zitten gezellig aan een tafeltje bij het raam. Ook al laat de zon zich maar af en toe zien en regent het vooral, het uitzicht is er niet minder om.Overal zijn bloemen en regelmatig vliegt er een vogeltje voorbij.

Elke keer als ik bij mijn moeder ben, zie ik ze steeds liggen. En beneden, behorende bij mijn eigen woning, ook. Heb ik er weer één bij mij gevonden, dan gaat deze met mij mee op pad. Om uiteindelijk bij zijn ‘lotgenoten’ bij mijn moeder terecht te komen.

Ik had al het één en ander voorbereid. Verschillende bronnen ingelicht en met mensen overlegd. Ik had al hier en daar voorzichtig wat gedelegeerd en uitgelegd… En het was op deze manier niet helemaal nieuw, alleen met andere begin – en eindtijden.

Ik wist dat ik op tijd moest zijn, ook dat ik het verschrikkelijk zou vinden. De berichtgeving die erover ging was niet erg hoopvol en deed ons schrik aanjagen. Dit leek erger dan we ooit hadden kunnen vermoeden.

In de ochtend word ik gewekt of ga ik mijn bed uit als ik vind dat het tijd is om eruit te gaan. Mijn styliste of kamenierster heeft mijn kleding en toebehoren al klaargelegd en – na de avond ervoor te hebben gevraagd naar mijn wensen – wordt mijn ontbijt vers bereid door de chef van de keuken en kan ik zó aanschuiven. Aan een speciaal voor mij gedekte tafel, door de huishoudster. Met ook nog wat leesvoer in de buurt, voor extra ontspanning.

Elke dag kom ik ze tegen. Deels weet ik waar en wat ik van ze kan verwachten. Ze zijn er in het groot, klein, in verschillende substanties of materialen. Heel soms verdwijnen ze vanzelf, meestal kan er wat aan gedaan worden maar het is ook mogelijk dat hun aanwezigheid de ‘noodklok’ luidt.

Waar ben ik aan begonnen? Hoe kon ik dit bedenken? Wat doe ik hier? Op pad in het centrum van mijn geboortestad stelde ik mezelf deze vragen.

Eigenlijk ben ik altijd op zoek. Als ik aan het werk ben, als ik op de fiets zit of met iemand ergens heen ga in de auto. Zelfs als ik vrij ben.

Ik voel de zon in mijn rug en hoor de vogels fluiten. Er waait een briesje door mijn haar, want ik fiets lekker buiten.

Als ik er weer aan denk kan ik er bijna weer om huilen.Hoe kon ik zo dom zijn? Hoe kon ik zo naïef zijn?  Het was alsof ik lui was en ondankbaar. Alsof het me niet kon schelen hoe het verder met ze zou gaan.

Ik kom bij mijn woning na een late dienst. Ik doe mijn zwarte voordeur open en, als ik binnen ben, meteen weer op slot. Ik doe mijn zwarte jas uit, haal mijn zwarte mobiel, zwarte broodtrommel, zwarte bakje en zwarte waterflesje uit mijn tas en leg mijn zwarte portemonnee op een donkere plek zodat ik 'm de volgende dag niet vergeet mee te nemen. 

Bijna elk weekend zie ik haar weer. Komt ze weer even terug. Hoe laat en op welke dag weet ik nooit precies. Wie haar allemaal begeleiden ook niet altijd. Elke keer brengt het weer een soort van opwinding met zich mee. Maar ook een soort van spanning. Want ik vind het meestal leuk dat ze er is, maar weet dan ook niet zo goed wat ik wel en niet moet doen, mag doen, kan doen... Dus soms denk ik dat het beter is als ze er een weekendje niet is.

Ik ken ze al vanaf hun geboorte. Vaak ben ik trots op ze. Vind ik ze mooi, voel ik me fijn met hen om me heen. Genieten we samen van buiten lopen in de zon of een lentebriesje of we 'vechten' ons een weg door wind en regen.

Ik had me er in de loop van de tijd al een beetje op voorbereid. Ik zag dat het steeds vaker weer mis ging. Soms leek er iemand van onder de indruk, een andere keer namen we ons verlies maar weer en probeerden we oplossingen te verzinnen. Er werden dingen verplaatst en verschoven om iedereen nog enigszins tevreden te houden maar er was al gauw geen houden meer aan. 

Mijn weekje ‘ontprikkelen’ liep al tegen zijn einde, maar ik genoot die laatste dagen nog even van de rust. Tot er weer wat ‘loos’ bleek te zijn.Van het ene op het andere moment.

Wat nou als hij het zou vragen? Als hij stiekem ook heeft bedacht waar ik ook over nadacht. Of als het opeens in hem opkomt. Als hij hoort dat ik het een weekje minder druk heb.

Als ik opeens meerdere appjes achter elkaar krijg en mijn telefoon lijkt te trillen alsof ik gebeld word, áls ik gebeld word. Als mijn moeder gebeld wordt op haar mobiel.

Soms voel ik me op het werk een beetje als ‘een kat in het nauw’. En net zoals zo’n kat maak ik dan ook rare sprongen. Dan ben ik opeens Oost-Indisch doof óf opeens héél druk. Dan ga ik bijvoorbeeld net iemand van de mensen op de groep helpen met aan – uit – of omkleden.

Vanaf dat ik wakker werd dacht ik er aan. De vorige dag ook al, zelfs de hele week al. En die week daarvoor. De hele maand. Ik denk zelfs aan het einde van vorig jaar al.

Niet geheel onopvallend liep ik het trappenhuis in, al die trappen op, naar de desbetreffende gang.... Er zou op dat tijdstip vast niemand rondlopen in de gangen en anders zouden ze vast in een flits voorbij lopen, dus ik deed gewoon alsof er niks aan de hand was. Dat was een foute gedachte, want op het moment dat ik de gewenste verdieping had bereikt en de deur van de gang doorging, stond daar meteen al iemand.

Elke dag, als ik in mijn eigen woning ben, hou ik hem in de gaten. Ik kijk waar hij ligt en vooral waarop, hóe hij ligt, of er wat op hem terecht kan komen of al ís gekomen….

Het moest er een keer van komen. Het kon niet anders want het kon zo ook niet door blijven gaan. Het zou beter worden, voor ons als team, maar ook voor de mensen met wie we werken.

Als ik net mijn bed uit ben voel ik de bui alweer hangen. Deze dag wordt vast weer een donkere dag. Inmiddels niet meer vóór maar ná kerst maar in dit nieuwe jaar zijn we wel weer toe aan wat optimistische zonneschijn. 

Ik kom thuis van een drukke maar geslaagde werkdag. Met een frisse neus zet ik mijn fiets in de schuur en intussen komt me al een heerlijke geur tegemoet. Als ik de achterdeur open, ‘vliegen’ mijn kinderen me in de armen en vertellen ze honderduit over wat ze allemaal beleefd hebben vandaag.

Een tijd geleden haalde ik de post uit mijn brievenbus. En waarschijnlijk niet geheel onverwacht, gaat dat bij mij meestal gepaard met nogal wat gedoe. Vaak met handschoenen aan, sjouwend met tassen en dan zo snel mogelijk de brievenbus met het sleuteltje opendoen, de post eruit pakken en de brievenbus weer goed dichtdoen. Zo snel mogelijk, omdat ik altijd probeer om weer terug door de tussendeur – van de ruimte met brievenbussen naar de hal met de trappen – te gaan voordat de deur dichtgaat. En ik dus weer een andere sleutel moet gebruiken om díe deur weer open te maken.

Mijn werk bestaat uit veel verschillende aspecten. Zo verzorgen mijn collega’s en ik de mensen die bij ons verblijven, geven we hen aandacht en stimuleren we de verschillende ontwikkelingsgebieden van deze mensen. Maar daarnaast zijn we ook druk met planning en time - management, overleg met betrokkenen, het overdragen van informatie naar andere collega’s en de aanschaf van materialen voor activiteiten.Voor iedereen is er dus altijd genoeg te doen.

Van die vieze vliegjes in mijn woning, mijn haar dat vies is doordat ik er ergens mee tegenaan ging, natte sokken van de regen en dus mogelijk vieze voeten door de bacteriën die door die nattigheid naar binnen dringen. Mijn handen die openbarsten door al het handen wassen in combinatie met het koude(re) weer. 

Er worden allemaal spullen naar binnen gedragen, andere kleren worden aangedaan, er worden materialen schoongemaakt. Het echte werk moet nog beginnen maar de mensen hebben het nu al warm. De spanning was bij mij in ieder geval vooraf al voelbaar en stijgt en daalt bij vlagen.

Soms, heel soms, maken de mensen om mij heen zich drukker om mijn 'probleempjes' dan ikzelf. Zo ook na weer een tocht richting mijn werk met onderweg een knallende verrassing.

Het was lekker weer dus ik besloot, vanaf het huis van mijn moeder, een stuk te fietsen door een natuurgebied in mijn woonplaats om daarna uit te komen bij mijn eigen woning.

Tot mijn grote schrik kwam ik er laatst achter dat ik eigenlijk al jaren een knipperlichtrelatie heb. En niet de eerste, nee volgens mij heb ik dit al eerder gehad.

Ik logeer elke week een paar nachten bij mijn moeder (en haar man, en één of twee broertjes die er dan ook zijn).Ondanks dat ik het in mijn eigen woning op sommige fronten nét iets fijner vind,kijk ik er altijd naar uit om weer even ‘kind’ te zijn en door mijn moeder in de watten gelegd te worden.Overigens vraag ik niet overal om maar doet ze dat graag, zegt ze. Daardoor voelt het na die paar dagen vaak alsof ik vakantie heb gehad.

Het was weer zo'n dag. Vroeg opgestaan om me fysiek en mentaal voor te bereiden. Kleren aangedaan die niet super netjes waren maar netjes genoeg. Haar gedaan voor zover dat ging. Goed gegeten maar iets sneller dan goed was.

Daar gaat ze weer. Rond 8 uur ‘s ochtends of midden op de dag. Met betraande ogen of een glimlach. Door de winkelstraten , over de boulevard, met rode blosjes, soms met verwilderd haar. Op weg naar oom en tante, op weg naar haar werk. Steeds zie ík haar weer gaan, zonder dat iemand het merkt.

Als ik bij mijn moeder kom, valt hij niet meteen op. Ik zeg hem geen gedag, hij blijft waar hij is en merkt mij vaak niet eens op. Anderen bij mijn moeder maken contact met hem of hij helpt hen bij het één of ander maar ik probeer hem zolang mogelijk te negeren en hou hem graag op afstand.

Ruim een week geleden ging ik weer een dagje op pad met de trein. Dit keer ging het - vooral op de heenweg - behoorlijk ontspannen. Dat gaf me de gelegenheid mijn gedachten de vrije loop te laten. En zo bracht het me terug naar een jaar eerder, naar een dag waarop ik - in eerste instantie - wat minder ontspannen met de trein zou gaan...

Opeens schoot het me vorige week te binnen. Er was alweer bijna een jaar voorbij. En die desbetreffende datum mag ik (van mezelf) niet ongemerkt voorbij laten gaan. Of het een ander zou interesseren vroeg ik me wel af. Eigenlijk wist ik al wel dat veel mensen niet eens van het bestaan van deze 'speciale' dag af weten maar toch doe ik er wat aan. 

Ik word wakker. Ik ga zo snel mogelijk mijn bed uit, ren een stukje en doe een squat. Ik weet niet of dit goed ging dus doe ik er nog één. En nog één. Dan beweeg ik mijn bovenlichaam van rechts naar links. En nog een keer en nog een keer. Ik twijfel nog steeds over de squats dus doe ik er nog een paar.

Musicals... Naar sommige musicals had ik willen gaan, zou ik willen gaan. Sommige musicals zouden van mij nog een keer op de planken mogen komen. Maar van één enkele musical weet ik niet echt wat ik moet vinden.

Op een dag kwam mijn moeder thuis. Tot haar grote schrik trof zij een ravage aan in haar eigen huis. Overal lagen spullen, de grond was deels onbegaanbaar, er was constant een irritant geluid te horen, er walmden verschillende geuren in het rond, en hier en daar hoorde ze iemand een wanhopige of gefrustreerde kreet slaan.Of dat al niet erg genoeg was, ontdekte zij - nadat zij met 'gevaar voor eigen leven' een paar stappen in huis had gezet - dat haar keukenkasten waren geplunderd, er verschillende 'waterballet-jes' waren ontstaan en er een verzameling was van stapels servies. Wat was hier aan de hand?

Een tijd geleden kwam ik - licht buiten adem van het beklimmen van acht trappen- aan op de verdieping waar mijn studio zich bevindt. Meteen na het doorgaan van de deur naar de galerij, zag ik hem staan.Hij keek naar de dichte deur voor zich en ik probeerde zijn stemming te peilen. Was hij gespannen? Verwachtingsvol? Had hij iets goed te maken of was er gewoon een groot gemis? Of stond hij daar om de liefde te vieren? Hij had in ieder geval niet in de gaten dat ik hem zag staan. Snel liep ik naar mijn voordeur. Ik ging naar binnen en daar voltrok zich ineens het verhaal....

Ik had vakantie en werd als zo vaak wakker doordat ik naar de wc moest. Het was nog donker buiten en ik zocht, half verstrikt in mijn klamboe naar het knopje van mijn lampje. Toen het lampje eenmaal aan was, moesten mijn ogen wennen aan het licht.Ik probeerde te kijken hoe laat het was en met veel moeite - door nog halfdichte ogen -zag ik dat het half 5 was. Dat viel nog mee, ik had daarna nog aardig wat tijd om te slapen. Ik had tenslotte vakantie, al had ik wel plannen voor die dag. Ik wist, ook in het halfdonker, de route en ging op pad. 

Minimaal twee keer per week ga ik naar mijn atelier. Het is een heel groot atelier, met meerdere verdiepingen en kamers. Mijn eigen woning is niet groot. Ik heb daar dan ook niet echt plek om veel van mijn creatieve ideeën tot uiting te laten komen.Laat staan om het vervolgens ergens op te bergen. Dan is er kans dat het valt, gaat ‘verstoffen’, verkleuren, verwaaien, verteren…Of dat mijn hele woning – in mijn ogen – vies wordt.

Elke weekend logeer ik bij mijn moeder - waar dan vaak ook in ieder geval één van mijn broertjes is. Ze zegt dat ze het gezellig vindt en me graag helpt met dingen maar ze zal het heus niet áltijd leuk vinden als ik er ben.Er is namelijk een grote kans dat elk weekend een heel palet aan emoties de revue passeert, met bijbehorend gedrag.Zo is er misschien gelach en gekkigheid omdat we haar in de maling nemen (en ik daar regelmatig het voortouw in neem). Ook is er mogelijk gehuil, uit wanhoop of ik ooit nog 'normaal' zou kunnen leven. Verder is er kans op boosheid en frustratie omdat ik iets niet voor elkaar krijg zonder - in mijn ogen - vieze handen te krijgen.Maar waar zéker op gerekend kan worden, is geroep – en in het ergste geval geschreeuw- , van mij. 

Als ik er wat langer over na had gedacht, als ik er wat beter over na had gedacht, als ik er misschien wat vragen over had gesteld...Dan had ik het misschien, dan had ik het waarschijnlijk, ja, dan had ik het vast al kunnen bedenken.Ik zou mijn moeder erbij helpen, zoals ik haar daarvoor ook had geholpen. Maar niet zoals ze mij helpt, dat is van een hele andere orde.Dat is meer hulp om mij het leven wat 'makkelijker' te maken. Mijn hulp aan haar is hulp bij dingen waarvan ze denkt dat ze het niet kan.Op locatie moet mijn moeder het zelf doen, bij haar thuis kunnen hulptroepen aangerukt worden. En aangezien ik er het vaakste ben en het me wel leuk leek weer wat extra's te leren en haar zo dus ook te helpen, stond ik voor haar paraat.

De dag loopt (voor mij) op zijn einde. Ik ben vroeg, maar wil dat ook zo houden. Dan kan ik in bed nog even televisie kijken en ik ga er morgen weer vroeg uit.Voor een groot deel van de wereld zal het nog lang geen bedtijd zijn dus als ik opeens hoor dat ik een appje krijg, kan dat 'in theorie' van iedereen zijn. Ik heb net mijn handen gewassen - met niet echt warm water maar anders kon ik wachten tot ik ‘een ons woog’ en mijn gevoel zei dat het zo lang en goed genoeg was – dus ik doe eerst wat ik van plan was voordat ik naar het appje kijk.

Het was de op één na laatste dag van 'onze' week. Met z'n allen zouden we een tocht gaan maken. Dit keer hoefden er niet veel spullen mee: één tas met wat proviand en ieder zijn eigen apparatuur. Tenzij we inschatten dat we dat niet nodig zouden hebben. Op onze 'basis' hadden we net goed gegeten dus we gingen er vanuit dat we dit wel aankonden.We begonnen aan onze tocht.Eerst naast elkaar, maar al gauw liepen we in het gelid.Onze commandant gaf het tempo aan. We lieten het - na een paar lastige momenten - wel uit ons hoofd om hem in te halen. Dan waren we al snel de weg kwijt. Af en toe stond hij ons op te wachten tot we eindelijk weer 'bij' waren met het lopen.

Als ik haar een cadeautje geef, bedankt ze mij uitvoerig.Als ik vraag of ze het er goed uit vindt zien in mijn woning, zegt ze dat ze het er gezellig, mooi of keurig uit vindt zien.Als ze mijn plantjes opeens in mijn woning heeft water gegeven, zegt ze dat ze er mooi uitzien.Als ze niet alleen boodschappen heeft gedaan voor zichzelf maar ook voor mij, bedankt ze mij omdat ik haar snel terugbetaal.Als ik haar bedank voor alles wat ze voor mij doet, zegt ze 'Graag gedaan!'.Als ik vraag of ze het leuk vindt als ik er weer ben, zegt ze 'Natuurlijk!'. Met daaropvolgend dat ik altijd naar haar luister en dat het toch gezellig is?!

Toen ik afgelopen week thuiskwam, wachtten ze mij op bij de voordeur. Ik wist niet zeker of ze echt op míj wachtten of voor de buren kwamen maar ze gaven me een naar gevoel. Ik twijfelde even voordat ik de voordeur open deed, bang dat ze mogelijk met me mee naar binnen zouden gaan.Maar ja, ik kon ook niet een tijd voor de deur blijven staan. Dan stond ik naast ze en dat zou toch ook een gek gezicht zijn. Bovendien had ik nog meer te doen.

Als ik thuiskom staat hij al op mij te wachten. Hij trekt niet de aandacht, vraagt niet de aandacht, maar staat voor me klaar en helpt me als ik hem nodig heb. Niet met alles, zo zou hij nooit de was doen, de planten water geven of afwassen...Maar na het eten is hij niet te beroerd wat rommel op te ruimen.Familie die me hielp met het kopen en uitzoeken van spullen voor mijn woning, heeft ons gekoppeld. Het toeval wil dat ik zijn broer al kende. Ik vond zijn broer wel knapper, maar ja die was al snel de vriend van iemand anders. Bovendien is hij heel wat ouder.Dus was deze al gauw 'de mijne'. En had hij ook al snel zijn plekje gevonden bij mij in mijn nieuwe woning.Door mijn werk en andere activiteiten deden we minder vaak iets samen dan ik zou willen, maar hij vond het niet erg en wachtte rustig tot we weer iets samen gingen doen. Dat was in ieder geval wel één keer per week.

Als ik binnenkwam bij mijn oom en tante, durfde ik mijn schoenen nooit uit te doen. Als ik speelde met mijn nichtje durfde ik niet op de grond te zitten. Als het koud was buiten, was dat mooi een goede smoes om mijn handschoenen aan te houdenzodat mijn handen niet vies zouden worden en ik toch aardig kon doen.

Ik word wakker, voordat de wekker gaat. Verder slapen lukt niet meer. Maar ja, dan heb ik in ieder geval wat extra tijd vandaag. Want ik weet wat me te wachten staat. Gisteren heb ik alles al in gereedheid gebracht om vandaag weer deze worsteling aan te gaan. Snel doe ik mijn kleren aan en ga de uitdaging voor de zoveelste keer aan. Ik kijk goed, neem in mijn hoofd nogmaals het plan van aanpak door en dan … actie!

Ik kijk door het minuscule glaasje van de deur. Veel verder dan de deur tegenover mij en een stukje van de gang daarnaast kan ik niet zien. Na een paar tellen is het tijd om mijn deur open te doen. Ik kijk naar de andere kant van de lange donkere gang, langs talloze deuren. Dikke deuren, alsof ze van gewapend beton zijn. Niemand kan er zomaar door naar binnen of naar buiten, bij het openmaken ervan train je meteen je armspieren.