Opeens was het begonnen. Het kwam van alle kanten. Zonder dat ik erop was voorbereid.
Het overkwam me en ik kreeg er de zenuwen van. En soms zelfs betraande ogen.
De ene keer kreeg ik het er ook warm van, de andere keer leek het alsof ik er rode vlekken van in mijn nek kreeg. En op sommige momenten voelde ik het zelfs in mijn buik.
Alsof ik dan opeens een allergische reactie kreeg die zich elke keer weer op een andere manier uitte.
Ik wist regelmatig niet hoe ik ermee om moest gaan. Vroeger maakte ik dit dan ook nooit mee.
Soms zorgde ik er daarom voor dat ik zo snel mogelijk weg was, zonder reactie. Maar soms onderging ik het maar gewoon en hoopte ik er het beste van.
Het was voor mij elke keer weer anders hoe ik dacht het beste te kunnen reageren: door te vechten, vluchten of te bevriezen. En door vaak mijn moeder om advies te vragen.
En al was er niet altijd reactie, ik was altijd op mijn hoede want mogelijk kwam die reactie alsnog.
Af en toe voelde ik me schuldig, omdat ik dacht dat ik er niet goed mee omging. Omdat ik er, door mijn reactie, misschien ook anderen een naar gevoel door zou geven.
Maar vaak hoopte ik dat ik in de meute niet werd opgemerkt. En dat het daarom ook niet echt uit zou maken hoe ik ermee omging.
Inmiddels vind ik dat ik moet doen wat goed voor míj voelt. En denk ik dat die ene reactie meer of minder niet zo veel verschil maakt.
Gelukkig is het ook niet zo dat het me elke dag of een geheel jaargetijde om de oren vliegt.
Het zijn namelijk niet pollen van de mooie natuur waar ik het moeilijk mee zou kunnen hebben, maar de polls via sociale media die ik elke keer zou ‘moeten’ invullen. Als ik zou willen…
Reactie plaatsen
Reacties