Al jaren was je bij mij. Maar er was ook al jaren een afstand. Mijn moeder bracht ons samen en samen met haar en andere familieleden beleefden we mooie momenten.
Maar na die keren verloren we elkaar uit het oog. Gingen we eerst zo goed met elkaar om, opeens durfde ik niet meer met je om te gaan. Wist ik niet meer zo goed hóe ik met je om moest gaan.
Want zorgde je eerst voor warmte, later gaf je me ‘de kriebels’ en werd ik zenuwachtig wanneer ik erover nadacht weer contact met je te maken.
Nog niet zo lang geleden zocht ik je weer op. Ik bekeek je van een afstandje en dacht even terug aan onze herinneringen.
Ik vond het erg je zo lang in de steek te hebben gelaten. Maar besefte ook dat onze ontstane afstand onoverbrugbaar was geworden.
Ik besloot daarom dat je beter af zou zijn bij iemand anders.
En terwijl ik met hulp van anderen, een beter gezelschap voor je aan het zoeken was, begon ik mentaal al afscheid van je te nemen.
Uiteindelijk was er iemand waar je terecht kon.
Mijn broertje zou je inpakken en wegbrengen naar een plek waarna je al gauw op je nieuwe plaats van bestemming zou komen.
Nadat we dat af hadden gesproken moest ik snel naar een afspraak waarna ik me besefte dat je bij terugkomst al weg zou zijn. Want mijn broertje had ook nog meer te doen en was dus al met je onderweg.
Zonder dat ik je definitief gedag had kunnen zeggen was je op weg naar je nieuwe eigenares.
Die je ongetwijfeld blij zou maken, want zij had jou uit al die honderden of misschien wel duizenden mogelijkheden uitgekozen.
Al zou ik me nu ergeren aan je kraag en stof die mogelijk mijn haar statisch maken. En wil ik er niet meer bijlopen alsof ik ‘gesponsord’ wordt doordat je ‘gebrandmerkt’ bent met een logo.
Toch moest ik dit einde van een tijdperk nog even verwerken.
Dag trui! Veel plezier bij je nieuwe draagster!
Reactie plaatsen
Reacties