In het dorp waar ik vaak loop,
omdat ik er af en toe wat koop,
staat ergens bij het plein opzij,
een gezellig winkeltje in de winkelrij.
Het oogt er knus en ook best oud,
met een krakende vloer van hout.
Lekker ‘rondneuzen’ kan je er wel uren,
er zijn boeken en kaarten om te sturen.
Er zijn puzzels, spelletjes, cadeaus voor groot en klein,
en tot voor kort vond ik het er altijd fijn.
Maar pas geleden is er iets veranderd waardoor ik er nu wat minder graag naar een leuk hebbedingetje of presentje speur,
er is namelijk wat veranderd bij de deur.
Zat er eerst een knop op die je kon omzeilen om naar binnen en naar buiten te gaan,
nu zit er een echte deurklink aan.
Wil je nu het winkeltje betreden,
dan moet die klink naar boven en beneden.
En is het aanraken ervan een ‘noodzakelijk kwaad’,
wat voor iemand met smetvrees natuurlijk niet vanzelfsprekend gaat.
Het maakt me dan altijd nogal nerveus,
maar wil ik naar binnen, dan heb ik geen keus.
Al zou ik echt niet willen weten,
wie er allemaal aan die klink hebben gezeten.
Maar soms heb ik een sterke wil,
en laat ik me niet tegenhouden door een bacterie of bacil.
Dan loop ik naar binnen met ferme passen,
want ik kan daarna toch gewoon weer mijn handen wassen?
Reactie plaatsen
Reacties