Jaren geleden had ik er in mijn baan al aan gewerkt. Ik deed mijn best om het allemaal voor elkaar te krijgen en hoopte dat de anderen blij waren met hoe ik het deed.
Hoewel ik zelf niet helemaal tevreden was over hoe ik het uiteindelijk had gedaan, leken de anderen er akkoord mee te gaan dus was op dat moment mijn taak volbracht.
Meerdere jaren daarna kwam het weer terug en werd er verder niet veel aandacht aan gegeven maar dit jaar was er een soort ‘flashback’.
Een stille hint deed mij terugdenken aan dat moment van jaren geleden.
Omringd door mijn vaste collega’s probeerde ik door te gaan met de normale gang van zaken maar toen mij werd gevraagd er opnieuw werk van te maken, sloegen de zenuwen weer enigszins toe.
De volgende werkdag moest ik er weer aan geloven, als ik tijd had, zei mijn collega.
Maar om er vanaf te zijn, máákte ik maar tijd.
De ‘basis’ was er nog, maar toen ik eenmaal alle benodigdheden had gevonden was het allemaal nogal warrig.
Ik probeerde er nog wat van te maken maar voelde algauw dat ik eigenlijk voor een deel opnieuw moest beginnen.
Nadat ik alles had gerangschikt en er weer orde in de chaos was, begon ik met de herstelwerkzaamheden.
Volgens mijn eigen methode ‘bouwde’ ik aan het voltooien van mijn taak.
Eenmaal klaar moest ik het eindresultaat nog tentoonstellen maar ik kon alvast grotendeels weer normaal ademhalen nadat dit eerste deel van de klus geklaard was.
Toen alles was gedaan wat ik moest doen, ging ik door met mijn normale werkzaamheden, pas de week daarna zou ik definitief horen of ik het goed had gedaan.
Gelukkig bleken de collega’s tevreden en kon ik de spanning hierover volledig loslaten.
Tot ik pas geleden, met één van de mensen met wie ik werk, wat langer naar de versiering op onze groep keek.
Ik benoemde wat we zagen aan afbeeldingen, kleuren en materialen, met een lichte trots dat ik daar ook een deel van had gemaakt.
Totdat…..
Ik zag dat één van de paashaasjes aan de slinger hing met zijn staartje de ‘verkeerde’ kant op.
Hoe was dat nou mogelijk?! Ik had nog wel zo precies gekeken toen ik de slinger in elkaar maakte en me er zelfs overheen gezet dat een ander haasje aan twee kanten een gezicht had en de rest niet. En toch was dit mis gegaan.
Maar al gauw realiseerde ik me dat het vast niet veel anderen was opgevallen, zeker de mensen met wie wij werken niet. Zij worden elke keer weer blij van de vrolijke slinger en andere versiering, of het nou allemaal helemaal klopt of niet.
Het gaat om de sfeer, gezelligheid en het gevoel in een vertrouwde omgeving te zijn.
Eigenlijk net als in de rest van het leven.
Want ik heb wel wat weg van dat paashaasje met zijn staartje de andere kant op: ik wil er grotendeels bij horen maar loop niet zomaar met de meute mee.
En ook al is dat niet altijd vanuit ‘vrije wil’ maar door de dwang, ik krijg nog steeds knuffels en liefde van de mensen met wie ik werk.
Ik probeer er dan ook elke dag het beste voor hen en mezelf van te maken door in ieder geval zelf de (paas)slinger(s) op te hangen.
Reactie plaatsen
Reacties