Ik heb hem niet gebaard, gebouwd, tot stand laten komen, ontwikkeld of wat dan ook, toch zit er wel veel karakter van mij in.
Aan zijn uiterlijk, uitstraling, vrolijkheid, maar ook aan zijn rust en enige soberheid kan je zien dat hij aan mij is toebedeeld.
Ik kreeg hem natuurlijk niet zomaar, daar moest ik aardig wat voor doen, en ik had ook eigenlijk niet verwacht dat ik 'de gelukkige' zou zijn.
Maar juist doordát ik dat ben, schaam ik me nu ook een beetje.
Want hoewel ik er eerder in het jaar wél aan dacht, was ik het de dag dat het zover was, vergeten.
De eerste keer beleefde ik die dag heel bewust. Ik ging zelfs trakteren bij familie.
Hoewel ze dat leuk vonden, leken ze het niet nodig te vinden en hadden ze er totaal niet bij stilgestaan.
Die keer daarna heb ik, bij nog minder aandacht, de taart maar achterwege gelaten maar in mezelf stond ik erbij stil.
Het was daardoor misschien zo - en doordat mijn hoofd vol zat met andere dingen, wat ik eigenlijk geen excuus vind - dat het dit jaar grotendeels aan me voorbij ging.
Tot ik 's avonds opeens allemaal onverwachte appjes kreeg.
Appjes waarin buurtgenoten mij, maar ook elkaar feliciteerden.
En ik er dus achter kwam dat ik tot het moment dat ik ze las, niet gedacht had aan wat ik wél belangrijk vond om aan te denken.
Want ondanks een enkele imperfectie zie ik vooral zijn schoonheid, zijn ‘ruimtelijke overzichtelijkheid’ en zijn mooie uitzicht.
En hoewel ik jaren eerder had gedacht dat het toch wat anders zou zijn en ik (nog) vaker bij hem zou zijn, ben ik wel heel blij dat ik hem heb.
Ik hoop daarom volgend jaar wél weer aan deze datum te denken en in zijn nieuwe ‘levensjaar’ (nog) vaker bij hem te zijn. Of is het een zij?
In ieder geval is het mijn eigen mooie studio….
Reactie plaatsen
Reacties