Verheugen

Ondanks dat ik me niet vaak ergens op durf te verheugen, is het me pasgeleden toch overkomen. 
Ik kon het niet onderdrukken en moest stiekem lachen als ik eraan dacht.

De eerste tijd praatte ik er weinig over, want de angst dat het zou tegenvallen was er alsnog.

Toen de desbetreffende datum naderde, begon ik het er steeds meer over te hebben.

Nog niet op mijn werk, maar wel met familie. Dan vertelde ik over hoe ik dacht dat het zou zijn en hoe het bij de anderen zou zijn.

Mijn moeder wist precies wat ik bedoelde en begreep dat ik er naar uitkeek.

Op de dag dat het zover was begon ik er ook over te praten met collega’s. Ik was benieuwd of zij al meer zouden weten dan ik, wat ze aan zouden doen en wat er allemaal voor eten en drinken zou zijn.

Een enkeling had gevraagd of het me leuk leek maar de meesten hadden vast al via andere bronnen vernomen hoe ik erover dacht.

Daardoor hoefden ze ook geen vragen te stellen. Des te meer vragen stelde ik, maar alleen aan de collega’s waarbij ik dat durfde.

In en rondom de ruimtes waar het deel voor hen plaats zou vinden probeerde ik al het één en ander te spotten.

Zag ik al ergens wat van de te verkrijgen versnaperingen? Of was er al ergens een hint op te merken om erachter te komen wat voor ‘gekkigheid’ er wat later op de avond plaats zou vinden?

Op de uitnodiging was een tipje van de sluier gegeven maar verder was er weinig te ontdekken.

En veel meer dan wat foto’s en filmpjes heb ik er tot op heden ook nog niet van meegekregen.

Nou ja, dat het gezellig was.

En dat was het bij mij ook! Want het bleek dat ik me niet voor niks had verheugd op de avond van het personeelsfeestje.

Terwijl mijn collega’s allerlei aparte hapjes aten en één of andere ‘bijzondere’ activiteit deden, zat ik na mijn werkdag heerlijk de hele avond bij mijn moeder.

Mijn collega’s zullen vast zeggen dat ik veel heb gemist maar ik genoot ervan.

Met een heerlijk bord eten voor mijn neus en samen kijkend naar een spannende serie…..