Gebrandmerkt

Al maanden geleden was het gepland. Al jaren ook bij ons bekend. 
Elk jaar om dezelfde tijd op dezelfde soort dag. 
Op dezelfde plek met dezelfde mensen. 

Met voorafgaand elke keer dezelfde stress maar ook enige berusting.

Wetende dat ik er niet onderuit zou kunnen maar na die eerste stress waarschijnlijk ook niet zou willen.

Dezelfde wegen om er te komen en weer terug thuis te arriveren.

Dezelfde ontmoetingsplek voordat het ging beginnen.

En dit keer bijna hetzelfde eten als vorig jaar voordat we daarna weer bijna dezelfde weg als elk jaar zouden bewandelen.
Wat betreft herkenbaarheid of mogelijk onverwachte situaties hoefde ik me dus eigenlijk geen zorgen te maken. Toch?

Toch wel. Want één ding was totaal anders dan voorgaande jaren.

Zoals ik me daardoor voelde, had ik me niet vaak eerder gevoeld.

Want naast dat ik me er – voor een deel – vies door voelde, voelde ik me daardoor ook niet volledig mezelf. En eigenlijk ook lelijk.

Alsof me wat was aangedaan. Alsof ik was beschadigd. Alsof ik was gebrandmerkt en per se met alle andere aanwezigen mee móest doen.

Alsof ik ergens bij hoorde waar ik niet bij wilde horen. Tenminste, niet als het zó moest.

Want kregen we de voorgaande jaren gewoon een kaartje waarmee we, na de kerstbrunch, het bijbehorende park in mochten, nu hadden ze iets ‘milieuvriendelijkers’ bedacht.

Iedereen kreeg nu een stempel….op zijn hand. Zodat de medewerkers wisten dat er al betaald was.

Wij waren niet de eersten dus had die stempel al tientallen, zo niet honderden andere handen aangeraakt.

En dat zorgde bij mij even voor een vlaag van paniek. Maar ik kon niet anders dan me ook te laten ‘markeren’.

Gelukkig gingen we daarna door naar het eten en was er deze tweede kerstdag genoeg afleiding waardoor ik deze ‘besmetting’ regelmatig vergat.

Na afloop kreeg ik de groene inkt er met een schoonmaakdoekje al bijna helemaal af voordat ik thuis was.

Dus daarmee was het nare gevoel dat ik ervan had gekregen ook al bijna helemaal weg voordat ik daarna alsnog uitgebreid mijn handen kon wassen….