Op mijn lijf geschreven

Altijd als ik bij mijn moeder ben geweest draag ik het met me mee. 

Ik weet nooit precies wanneer het mij bereikt. Of hoe laat. 

Wel of het me gaat raken wanneer ik wegga of wanneer mijn moeder vertrekt.

Op welke gebieden weet ik ook niet precies.

En ook niet welke kant het van me raakt.

Soms probeer ik het een beetje te sturen door me iets af te wenden of juist mee te bewegen.

Echt ontwijken zal ik nooit proberen dus het raakt me sowieso bij hoog of bij laag.

Op mijn trui, blouse of shirt, in twee – meestal vloeiende – bewegingen. Maar ook in mijn hart.

Er zijn dagen waarop ik het ieder moment voel. Er zijn ook dagen waarop het gevoel soms even wegebt.

Maar beweeg ik dan mijn hoofd of schouders, dan komt het vaak weer terug.

Net als wanneer ik me in de drukte begeef. In de drukte van mijn werk of in de drukte van het verkeer.

Of als het buiten stormt… of in mijn hoofd.

Ik kan het niet wegvegen, ik ‘mag’ het niet wegvegen, maar ik houd er rekening mee.

Want wat ik dan met me meedraag is niet alleen het gevoel, een gevoel. Het is ook een goede raad, een teken van liefde en hoop dat ik veilig de dag doorkom.

Het is het kruisje dat mijn moeder me telkens geeft als één van ons weggaat. Door deze met haar vingers op mijn schouder te maken en me te zeggen dat ik voorzichtig moet doen, staat het dan niet alleen ‘op mijn lijf geschreven’ maar ook voor altijd in mijn geheugen gegrift.