Eigenlijk had ik ze wel verwacht, want de laatste jaren komen ze elk jaar.
Ze werden ons beloofd, ze werden míj beloofd.
En hoewel ik nier per se op ze zat te wachten, verheugde ik me ergens ook wel op hun komst.
Wat niet wilde zeggen dat het me niet ook wat zenuwachtig maakte.
Want ik wist niet precies wanneer ze zouden komen. Niet hoe laat, niet in de ochtend, middag of avond. Zelfs niet op welke dag.
En ik wist ook niet hoe lang ze zouden blijven.
Ik wist in ieder geval wel hoe ze er ongeveer uit zouden zien. Al was dat ook nog geen enkel jaar exact hetzelfde geweest.
Dat ik voor het grootste gedeelte wist hoe zin elkaar zaten scheelde, maar had zowel voor- als nadelen.
Want ik was daardoor ook bang dat ik mezelf, wanneer ik me met ze ‘in zou laten’, wat schade toe zou brengen.
Toch wist ik dat ze er met hun mogelijk verkregen warmte of juist een wat koelere uitstraling mensen een heerlijk moment kunnen bezorgen.
En dat de buren van mijn moeder erg hun best hadden gedaan om voor ons al die lekkere oliebollen te bakken.
Dus zette ik mijn zorgen over suiker en andere slechte voedingsstoffen even opzij en genoot ik vooral van het belangrijkste - door de buren van mijn moeder - toegevoegde ingrediënt: heel veel snufjes vriendelijkheid!
Reactie plaatsen
Reacties