Alsof er een monster in mijn woning binnen was gedrongen.
Eén die ik, ondanks alle maatregelen die ik had getroffen, niet had kunnen tegenhouden.
Terwijl ik dacht dat ik alles zo goed had gedaan, voordat ik een paar dagen weg zou zijn.
Dat ik elk hoekje, gaatje en open ruimte had ontdaan van (zoveel mogelijk) bacteriën en andere viezigheden.
Maar op het moment dat ik eindelijk wilde vertrekken werd mijn aandacht opeens naar iets voor mij onaangenaams getrokken.
Even wist ik niet wat ik moest doen. Ik stond aan de grond genageld en probeerde - zo rustig mogelijk – na te denken over hoe ik dit op kon lossen.
Ik besloot de strijd aan te gaan en zocht iets om op te staan zodat ik beter in de buurt van de vijand kon komen.
Ik wist niet of hij mij al had gespot maar nam het zekere voor het onzekere en besloop hem van achteren.
Met mijn hand beschermd ging ik hogerop en rekte ik me uit. Hij had me niet door en bleef waar hij was dus ik leek hem te kunnen grijpen.
Ik bewoog mijn hand nog wat verder naar hem toe, raakte hem aan maar toen….
Greep ik mis en stortte hij met een noodgang naar beneden. Voor hem ogenschijnlijk terechtkomend in een vallei, waarbij ik terechtkwam in een staat van paniek.
Snel ging ik nog naar hem op zoek maar in de desbetreffende situatie en onder tijdsdruk kreeg ik niet meer de kans hem nog terug te vinden.
Daarom liet ik het maar voor wat het was en vertrok ik.
Hopend dat bij terugkomst mijn woning met inhoud nog intact zou zijn.
Bij mijn moeder heb ik vervolgens mijn hart gelucht en ook al probeerde zij me gerust te stellen, in mijn hoofd zag ik beelden opdoemen van mijn woning met daarin een aangevreten bank en een hele kolonie ‘indringers’.
Omdat ik er op dat moment niks aan kon doen spraken we af het er niet meer over te hebben. En had ik het er tóch weer over, dan kapten we het af.
Daardoor was ik het eigenlijk al (bijna) vergeten toen ik weer in mijn woning kwam.
Waar de bank er nog hetzelfde uitzag en er nergens meer een spoor van dat beest te bekennen was. Al zou hij vast nog érgens zijn, als ik ‘m niet meer zag én het er niet meer over had, was hij er gewoon niet meer.
Spreken is zilver(vis), zwijgen is goud.
Reactie plaatsen
Reacties