Amazone

Ik ben niet in mijn eigen woning en opeens lijk ik me te bevinden in de Amazone.
De lucht is warm en vochtig en als in een grote waterval stort het water naar beneden.

Drijfnat verplaats ik me door de ruimte alsof ik door een wolk van nevel loop.

Enigszins bevreesd, want door mogelijke onoplettendheid, is er misschien ergens wel een insect of een spin te vinden.

Voor de zekerheid verschuil ik me achter wat lijkt op een gordijn van aan elkaar gegroeide lianen.

Voorzichtig zet ik kleine stapjes om te voorkomen dat ik uitglijd.

Ik probeer – terwijl ik intussen nog wat water uit mijn ogen wrijf – mijn spullen te pakken.

Ik rek me uit, strek mijn arm helemaal uit en kom er dan tot mijn grote schrik achter dat ik….

Geen handdoek bij mijn spullen heb liggen.

Ik voel me afgesloten van de rest van mijn omgeving. Ik kan niemand vragen om hulp en ik kan niemand roepen voor ‘survivaltips’.

Al lijkt de oplossing dichtbij, ik kan geen kant op.

Niet als ik me niet af kan drogen. En dus ook niet mijn kleren aan kan doen.

Maar alsof opeens een streepje zonneschijn doorbreekt, wordt mijn moment van paniek doorbroken door een heldere inval.

Want niet alle kleding die binnen handbereik ligt hoef ik nu aan.

Daarom droog ik me in plaats van met een handdoek af met een t-shirt dat ik nu niet nodig heb.

Ik kleed me snel aan en verlaat daarna de Amazone, zoals in dit geval de badkamer van mijn moeder oogt.

Mijn scherpe blik liet het vanochtend dan even afweten bij het verzamelen van mijn spullen voor het douchen, mijn creativiteit heeft weer een ‘boost’ gekregen….