Op het werk was het druk. We waren bezig met de mensen voor wie wij zorgen, de schoonmaakklusjes en de to-dolist van administratieve taken die nog afgewerkt moest worden.
Voor het grootste gedeelte kreeg ik die dag de zorg van de mensen op mijn schouders - iets waar ik alleen maar blij mee was -, mijn collega’s hielden zich meer bezig met de andere werkzaamheden.
De dag leek over het algemeen voorspoedig te verlopen.
Totdat….ik opeens een stekende pijn voelde. Ik had wel verwacht dat dit moment over niet al te lange tijd zou komen maar op deze dag had ik er nog niet op gerekend.
Hoewel het al herfst was en er af en toe wat regen en wind was, was de temperatuur er nog niet naar.
’s Ochtends nam ik uit voorzorg al wel maatregelen en op het werk lette ik ook extra op, dus het was een kleine schok dat dit ‘probleem’ zich nu al voordeed.
Terwijl we buiten nog vaak in korte mouwen rond konden lopen en we op het werk de ramen wijd openzetten zodat het op onze groep wat door kon luchten.
Even keek ik nog of de pijn niet door iets anders was gekomen maar al gauw kwam ik tot de conclusie dat er weer een wat moeilijkere periode aan zat te komen.
Maar tijd om daar verder over na te denken had ik niet, en zin ook niet, want de dag duurde niet meer zo lang, er moest nog veel gedaan worden en er zijn wel ergere dingen.
Thuis dacht ik na over hoe het nú al mis had kunnen gaan.
Maar ik bedacht me ook dat, mocht de periode van droge handen met kloven definitief weer aangebroken zijn, ik niet de enige was die er last van zou hebben.
Zelfs de andere collega’s op mijn werk hebben er dan, al is het dan wat minder erg, last van.
En al lijken we – in ieder geval vanuit mijn oogpunt - soms zo verschillend doordat ik smetvrees en dwang heb en zij niet, ons ‘doen en laten’ komt dan steeds meer overeen.
De kloven in mijn handen worden dan misschien wel erger, om die zoveel mogelijk te voorkomen wordt de kloof tussen mij en mijn collega’s juist wat kleiner.
Reactie plaatsen
Reacties