Hoewel ik niet geheel ontspannen mijn tijd uitzat, keek ik naar iemand die dezelfde tijd totaal anders beleefde.
Toen hij binnenkwam had hij al gauw een goed plekje gevonden en zette hij zijn tas neer.
Met zijn rug ging hij zitten tegen de leuning van de stoel. Zo zat hij met zijn gezicht in de schaduw maar met zijn benen lekker in de zonnestralen.
Op zijn gemak bekeek hij het één en ander op zijn telefoon totdat er opeens een groot ‘gevaarte’ uit zijn tas kwam.
Terwijl ik nieuwsgierig was naar wat het zou zijn, besloot ik mijn blik expres even af te wenden.
Het kon zomaar zijn dat – net zoals ik dat deed naar de man – er ook iemand naar mij keek.
Wat later besloot ik mijn nieuwsgierigheid weer de vrije loop te laten en keek ik of ik de man nog zag.
Hij zat inderdaad nog op dezelfde plek en het gevaarte van even daarvoor bleek een grote broodtrommel te zijn.
En uit die grote broodtrommel kwamen bijna even zulke grote boterhammen. Wat erop zat was door de afstand tussen ons ondefinieerbaar maar de man genoot er duidelijk van.
Bewonderenswaardig aanschouwde ik het tafereel. Zo zou iemand mij nóóit kunnen zien zitten.
Intussen keek hij ook nog steeds op zijn mobiel en als hij even iets in zijn tas moest doen of eruit moest halen, legde hij zijn mobiel en/of zijn boterhammen gewoon op zijn benen.
Nou leek me dat – zeker vanuit mijn optiek – sowieso al riskant maar nu hij dit ook nog deed met mogelijk kans op veel beweging tijdens de reis, durfde ik bijna niet te kijken of die boterhammen het zouden ‘overleven’.
Toch ging alles goed en at hij rustig verder totdat we opeens bijna tot stilstand kwamen.
Opeens moest de man actie ondernemen en verorberde hij zijn laatste stuk brood in een wat hoger tempo.
Want op welke verschillende manieren we dan ook in de trein hadden gezeten, bijna bij onze eindbestemming was ook hij even wat minder ontspannen…
Reactie plaatsen
Reacties