Logerend bij mijn moeder loop ik regelmatig een rondje in de wijk.
Vaak doe ik dat op een tijdstip of moment waarop ik denk dat er niet veel buurtgenoten thuis zijn.
Want, ondanks dat er ook momenten zijn waarop het me weinig kan schelen, geneer ik me toch nogal eens dat ik wéér bij mijn moeder ben.
Terwijl ik een eigen woning heb.
Dus probeer ik zo onopvallend mogelijk en – als ik er de energie voor heb – zo snel mogelijk, een enigszins leuke route af te leggen.
Maar hoe goed ik van tevoren ook door de ramen heb geobserveerd of ik geen buurtgenoot zag en hoe goed ik ook heb nagedacht over het tijdstip dat ik op pad ga, één iemand blijkt me toch steeds weer in de gaten te hebben.
En hoe goed ik ook mijn best doe om hem te ontwijken of geruisloos langs te komen, hij ziet me áltijd.
Wat het lastiger maakt is dat ik ongeveer wel weet waar hij zich ophoudt maar het nooit op precíes dezelfde plek is.
Ook bekijkt hij me vanuit verschillende houdingen waardoor ik hem niet altijd meteen in de gaten heb en me zelfs soms onbespied waan.
Hij ziet er elitair uit. Ondanks dat hij altijd buiten is als ik langsloop, is hij altijd strak gekapt en straalt hij uit dat niemand hem wat kan maken.
Zijn blik is moeilijk te beschrijven. Ik heb geen idee wat hij van mij denkt. Er kan geen lachje vanaf en er komt ook geen reactie als ik hem begroet.
Is hij wel te vertrouwen? Of vertrouwt hij mij niet?
Een enkele keer lijkt hij zelfs vrienden om zich heen te hebben. Waar hij dan mee communiceert tot ik langskom.
Op dat moment volgen hun blikken me tot ik uit het zicht ben.
Maar ondanks dat het soms lijkt of hij de opzichter van de wijk is, heb ik nog nooit vernomen dat hij daadwerkelijk in actie is gekomen tegen ‘onverlaten’ of in een ander geval iets van zich heeft laten horen.
Ook heb ik nog nooit gezien dat hij samen met zijn huisgenoten buiten zat.
Dat lijkt misschien gek maar voor mij is het in ieder geval positief.
Dan hebben de eigenaren van die kat vast níet door dat ik zo vaak bij mijn moeder ben.
Reactie plaatsen
Reacties