Zoals afgesproken gingen mijn moeder en ik een heel stuk op pad op de fiets om een prijs te verzilveren die we hadden gewonnen.
Die wíj hadden gewonnen maar aan slechts één persoon toegewezen kon worden.
En deze prijs was zeer geschikt voor mijn moeder.
Voor de verandering wist ík (na even online de route ‘gereden’ te hebben met google Maps) precies de route naar het speciale winkeltje.
We hadden een afspraak gemaakt om de prijs in ontvangst te nemen en hoewel de fietstocht toch wat langer leek dan gepland, waren we alsnog te vroeg.
Er waren nog andere klanten dus mochten wij even wachten op gezellige stoeltjes met wat drinken.
Even later mochten we naar binnen. Ook daar weer zittend op een gezellige stoel, mochten we eerst nog kijken hoe al het passen bij andere klanten in zijn werk ging.
Toen zij weg waren, werden we van allerlei informatie voorzien voordat de prijs, die het beste bij mijn moeder paste, uitgekozen kon worden.
Mijn moeder paste en paste. Het ene was te smal, het andere was te klein, maar al gauw was de keuze gemaakt.
Omdat mijn moeder en ik bijna dezelfde maat hebben en we de winkel en winkeljuffrouw voor onszelf hadden, werd mij gevraagd of ik ook wilde passen.
Dat had ik niet aan zien komen.
Ik zei dat dat voor mij niet hoefde en dat ik - als ik het nog eens zou willen passen - wel paste bij mijn moeder thuis.
Geen probleem, al zei de verkoopster dat passen gratis was.
Ja, qua geld misschien. Maar voor mij voelde het niet zo fijn om mijn eigen schoenen uit te doen en andere schoenen te passen die mogelijk ook al door anderen gepast waren. En dan ook nog met iemand die ‘op mijn neus’ zat te kijken.
Wel aardig dat de verkoopster mij die mogelijkheid gaf, maar zij staat natuurlijk niet in mijn schoenen….
Reactie plaatsen
Reacties