Als ik bij mijn moeder in huis verblijf, komt het regelmatig voor.
Dan bevind ik me in een ruimte vol prikkels en geluiden.
Harde geluiden, zachte geluiden, irritante en erg doordringende geluiden.
Gepiep, geklets, gekibbel, gekauw, gesmak, muziek….
Ik moet het ermee doen, ik hóef tenslotte niet bij mijn moeder (en de anderen bij haar thuis) te zijn. Ik wil het zelf. Want de gezelligheid wint het van al die ‘onrust’.
Ik leer er steeds beter mee omgaan, kan er steeds beter tegen, maar soms…
In de tijd dat mijn moeder een race voert tegen de klok om op een bepaald tijdstip klaar te zijn voor haar favoriete televisieprogramma, neemt bij mij de spanning toe.
Want voordat dat programma begint ‘moeten’ er dan verhalen aangehoord worden vol dood en verderf, kommer en kwel en andere ellende.
En dan, vlak voordat het tijd is voor één van mijn moeders ontspanmomentjes op een dag, trek ik het niet meer.
Als zij druk bezig is en even niet mijn richting op kijkt, grijp ik mijn kans.
Met één druk op de knop is het dan opeens stil…
Op de televisie.
Dan hoor ik even geen nare nieuwsberichten meer of de weersvoorspellingen met – voor mij in ieder geval – vreselijke temperaturen.
Want al die oorlogen, ongelukken en voorspellingen maken me alleen maar somber en ik kan er tóch niks aan doen.
Tegen de tijd dat mijn moeder doorheeft dat ik het geluid van de televisie uit heb gezet, begint al bijna het programma waar zij de hele dag op heeft gewacht en gaat het geluid weer aan.
En dan is er weer iets om vrolijk van te worden op televisie.
Reactie plaatsen
Reacties