Voor mijn gevoel heb ik er heel veel in mijn leven. Het kan ook zijn dat ze er niet altijd zijn maar dat ik ze, door omstandigheden of de keuzes die ik maak, steeds weer ergens tegenkom.
Eén ervan komt elk jaar weer terug. Vanaf het begin van het jaar komt hij de eerste maanden steeds vaker tevoorschijn.
Alsof hij met elke zonnestraal een beetje meer in mijn buurt komt.
En hoe meer mensen dan hun mening geven of gaan voorspellen wat ons te wachten staat, hoe meer paniek er bij mij ontstaat.
Want het punt dat ik die drempel over zou moeten omdat het gek is als ik het niet zou doen, komt dan steeds dichterbij.
Soms heb ik mazzel en raakt de drempel door een veranderende situatie naar de achtergrond.
Maar het kan maar zo zijn dat de drempel als een boemerang weer terugkomt. Meestal zo midden in het jaar.
Zoals afgelopen week. Ik probeerde de drempel zo lang mogelijk te ontwijken maar toen het zweet me compleet uitbrak, kon ik er niet meer onderuit.
Als ik die drempel niet over ging, ging dat inmiddels niet alleen meer ten koste van mezelf maar zou dat hoogstwaarschijnlijk ook ten koste gaan van de mensen voor wie ik zorg op mijn werk én mijn collega’s.
En dát mocht natuurlijk nooit gebeuren!
Daarom keek ik mijn angst, voor viezigheid en schaamte voor mijn ietwat gehavende benen, in de ogen en ging ik op een bloedhete dag naar mijn werk…in korte broek.
Wat ik toen achter die drempel vond had ik lange tijd niet meer gevoeld.
Alsof ik niet alleen was ‘losgebroken’ uit een warme lange broek, maar ook wat meer los was gekomen uit de greep van smetvrees en dwang.
Reactie plaatsen
Reacties