In één ogenblik

In één ogenblik was ik de weg kwijt. Achteraf weet ik niet meer waar ik precies heen was geweest of wat ik ook alweer had gedaan
want die paar seconden deden me de rest van de middag vergeten.

Ik weet niet meer wat voor weer het precies was en dus ook niet wat ik aan had.
Ik weet niet meer of ik extra spullen dan mijn standaard ‘reisbenodigdheden’ bij me had.

Ik weet niet meer hoe laat het ongeveer was en ook niet meer op welke dag.
Ik weet zelfs niet meer waarom ik een andere route fietste naar het huis van mijn moeder.

Was het omdat altijd dezelfde route fietsen ook maar saai is?

Was het omdat het fietspad weer ergens was gebarricadeerd door werkzaamheden?
Of was het misschien omdat ik anders weer een heel stuk in een walm van sigarettenrook moest fietsen?

Wat ik nog wel weet is dat ik in dat ogenblik werd overvallen en meteen wist dat ‘vluchten’ niet meer mogelijk was.

Wat moest ik dan wél doen? Doorfietsen of stoppen en een tijdje blijven staan?
Zouden ze me nog aardig vinden? Zou híj me nog aardig vinden? Ik was niet de makkelijkste in al die jaren. Al kreeg ik ook het één en ander opgedragen waaraan voldaan moest worden.

Zou er verwacht worden dat ik stopte? Daar zat vast niemand op te wachten, toch?
Ik al helemaal niet want wat moest ik dan zeggen?
Bijvoorbeeld als er gevraagd zou worden hoe het ging? En wat en hoeveel moest ík dan vragen?

We hadden elkaar al zólang niet meer gezien. En hoewel zij vast verder gekomen waren in hun leven, was ik voor mijn gevoel blijven steken sinds de laatste keer dat ik ze jaren geleden had gezien.

Maar voordat ik me daar nog meer zorgen over kon maken, was dat ene ogenblik al voorbij.

Ik zei gedag en reed verder op de fiets. Tot mijn geluk liepen zij door en zeiden ze mij ook gedag, aardig en lachend.
De moeder zoals ik haar nog kende van vroeger, de zoon met een zwaardere stem doordat mijn – ooit zo kleine -  oppaskind van vroeger al bijna was uitgegroeid tot een volwassen man.

Was ik in het eerste ogenblik even ‘van mijn stuk’ toen ik ze zag, in het volgende ogenblik was ik vooral trots. Op mijn voormalige oppaskind én op mezelf.
Want ik had weer wat geleerd, ik had me – al was het maar één ogenblik – weer druk gemaakt om niks.