Weemoed

Het voelde alsof ik elk moment kon gaan huilen. 
Alsof ik me in moest houden omdat ik wist dat het niet zo werd bedoeld. 

Alsof de spanning van het eventuele verheugen voor niets was en of ik me die paar seconden daarna dan dus ook voor niks had verheugd op iets dat niet gebeuren zou.

Het was alsof iemand me even liet vallen, net even over een randje duwde waardoor ik bijna zou verdrinken…

In het gevoel van weemoed.

Het gevoel dat er weer een stukje van blijdschap en herinneringen van mij werd afgepakt maakte me verdrietig.

Over de mooie momenten waarbij mijn opa en oma – toen ze nog leefden – een grote rol speelden.
En waarbij ze daarna, toen wij deze deels probeerden te evenaren, geregeld om de hoek kwamen ‘kijken’ door al die anekdotes die erbij op tafel kwamen.

Het gebeurde toen er na lange tijd weer een zaterdag was waarop ik als enige met mijn moeder zou gaan dineren bij haar thuis.

Een moment dat voorheen bijna een ‘luxe probleem’ was omdat we dan bijna niet konden kiezen wat we zouden gaan eten. We hoefden dan tenslotte geen rekening te houden met anderen en konden dan ‘putten’ uit oma’s culinaire hoogstandjes waarvan mijn moeder er dan één zou maken.

En omdat ik meestal mocht kiezen, had ik deze keer mijn zinnen gezet op een gerecht dat vroeger mijn enige echte lievelingseten was. Ook al moet het gerecht de eerste plaats nu delen met andere heerlijke maaltijden, omdat ik het niet zo vaak eet, was ik er gauw uit.

Toen ik mijn keuze voorstelde aan mijn moeder, wist ik echter niet wat ik hoorde.

Deed zij altijd overkomen of zij er ook altijd van smulde, dit keer zei ze dat ze het lekker vond maar liet ze ook doorschemeren dat het niet (meer) bovenaan haar lijstje staat van favoriete maaltijden.
Bovendien vond ze het nogal veel werk om te maken.

Het ‘feest’ ging daarom niet door.

Ik zei vervolgens dat ik het ook heel lekker vond wat zij had bedacht maar ogenschijnlijk druk aan het puzzelen moest ik mijn teleurstelling wél onderdrukken.

Het lot van deze maaltijd leek dus, in ieder geval voorlopig, bezegeld en daarmee leek er weer een stukje blijdschap voorgoed te verzanden in eeuwige herinnering. Net als de vrijheid die ik vroeger voelde toen ik nog geen last had van de dwang en smetvrees, we met de hele familie verjaardagen vierden en ik me nog (bijna altijd) zorgeloos waande.

Met dat nog in mijn gedachten begon ik aan de avondmaaltijd die me ter alternatief voorgeschoteld werd.

En natuurlijk, deze maaltijd was ook heerlijk, want mijn moeder had haar best gedaan.
Maar daarnaast was het ook fijn om te zien dat zij ervan genoot én kwamen er opeens ook weer herinneringen naar boven van toen we dit samen aten bij opa en oma. Waren ze er tóch weer bij.