Afscheid

Na al die jaren was ik er inmiddels wel gewend. Al jaren wist ik er de weg naartoe te vinden, nadat een ander zonder dat ik het wist totaal was veranderd en ik daar nooit meer heen wilde.

Samen met mijn moeder had ik deze gevonden. We gingen er altijd samen heen, zodat we zowel het leed als de smart die we daar en achteraf zouden ervaren een beetje konden delen.

Als ik vond dat we er weer heen moesten, ging zij met me mee. En omdat we daarna vaak naar opa en oma gingen, was het die eerste jaren voor mij redelijk te verdragen.

Nadat we eerst al die jaren samen gingen, voelde ik op een gegeven moment dat de tijd rijp was om voortaan alleen te gaan.

Mede doordat mijn mate van aversie ertegen weer was gegroeid, maar ook doordat mijn moeder er niet meer zo vaak heen wilde als ik.

En vond iemand dat het nodig was dat ze wél moest gaan, dan vroeg ze of ík haar kon helpen zodat ze tóch niet hoefde te gaan.

Andersom was dat geen optie dus liet ik het al die tijd in mijn eentje over me heen komen terwijl de dwang en smetvrees me zelfs ook bijna letterlijk om de oren vlogen en ik er de kriebels van kreeg.

Weer thuis en na een douche was het dan weer goed.
Tot ik de vorige keer een onheilspellend bericht kreeg.

Het begon met de vraag of ik een mail had gehad. Dat was vast het geval maar ik heb zoveel emailadressen dat ik dit emailadres een paar dagen had overgeslagen met checken.

Hoewel ik bij anderen, tijdens het wachten, al wat van het nieuws had gehoord, leek het na die vraag pas echt bij mij binnen te komen.

Er werd mij verteld wat er was medegedeeld in de mail en hoewel ik het gelaten aanhoorde en vragen stelde alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, drong thuis pas tot me door welke gevolgen dit voor mij had.

Want hoewel ik het nooit leuk vond om erheen te gaan, was ik achteraf altijd wél tevreden.
En hoewel ik me daarna altijd vies voelde, was het na een douchebeurt al bijna weer vergeten.

Maar nu ik er voortaan nooit meer heen kan, maakt me dat toch een beetje weemoedig. En een klein beetje van slag.
Want nu moet ik dus op zoek naar een andere en weer helemaal opnieuw wennen.

Gelukkig heb ik nog zo’n twee maanden om een andere – vooral voor mijn gevoel – goede kapsalon te vinden….