Misstap

Ik heb het meer dan 20 jaar dagelijks gedaan, behalve wanneer ik op vakantie of uit logeren was.

Ik kende de route op mijn duimpje. Wist het aantal stappen.
Ik wist waar ik iets moest vertragen of kon versnellen.

Ik wist zelfs op welke plekken er gepiep of gekraak te horen kon zijn als ik er liep of iets aanraakte.

Verder wist ik precies waar de overgangen zaten van de verschillende ondergronden.
En waar ik gezien zou kunnen worden en waar juist niet.

En al die jaren dat mijn smetvrees me al in zijn greep had, wist ik goed waar ik mijn lichaam zo moest bewegen dat ik niks aan zou raken wat in mijn ogen vies was.

De ene keer was daar meer concentratie voor nodig dan de andere keer en af en toe speelde mijn vermoeidheid me bijna parten maar in al die jaren ging het eigenlijk behoorlijk goed.

Zelfs in het donker. Voorál in het donker. Want dan werd er (als het goed was) niemand wakker van.

En ook toen ik al mijn eigen woning had, met andere obstakels en ‘wandelroutes’, ging het nog steeds naar behoren als ik bij mijn moeder logeerde.

Tot op een ochtend afgelopen week.
Ik weet niet meer of het lag aan de vermoeidheid of dat ik met mijn gedachten ergens anders was.

Het kon ook zijn dat mijn concentratie me in de steek liet of dat ik mijn voet gewoon niet hoog genoeg optilde.

Maar in een honderdste van een seconde was het gebeurd.

Keihard viel ik over de bovenste trede van de trap naar de eerste verdieping. Voorover lag ik – in het donker – op de grond.

Ik wist niet of iemand het gehoord had en ook niet hoe snel ik weer op moest staan om deze misstap voor mezelf goed te maken.

Alsof ik er niks van had geleerd snelde ik naar de badkamer om daar mijn handen heel goed te wassen.

Ik schaamde me, tegenover mezelf. Hoe kon ik nou, na al die jaren, zó terecht zijn gekomen?

Zo op de grond maar ook zo dat ik dit - ondanks dat ik me geen pijn had gedaan doordat ik op het zachte tapijt van de overloop viel - zo erg en vies vond?

Ik besloot er, nadat ik mijn handen had gewassen, verder geen aandacht meer aan te besteden. Dat kostte immers nog meer negatieve energie én tijd.

Daardoor was ik het al snel weer vergeten en kon ik mijn dag gewoon vervolgen zoals anders.

Achteraf mondde die misstap dan misschien toch een beetje uit tot een leerzaam ‘misstapje’ in de goede richting.